Gjykimi i takon vetëm Allahut
El-Hamis 07 Ramadan 1432 / 26 07 2011
Me emrine All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit!
Ka thënë All-llahui lartësuar në Kur'an:“Jo për Zotin tënd, ata nuk janë besimtarë (të asaj që të zbriti ty as të asaj para teje) derisa të mos zgjedhin ty për të gjykuar në atë konflikt mes tyre, e pastaj (pas gjykimit tënd) të mos ndiejnë pakënaqësi nga gjykimi yt dhe (derisa) të mos binden sinqerisht.’’ Nisa.65
Hakiminë Mustedrekun e tij thekson se shkaku i shpalljes së këtij ajeti është se një çifut dhe një munafik (hipokrit) janë kundërshtuar për disa gjëra, kështu që ata shkuan tek Profeti salallahu alejhi ve selem për tu gjykuar në mosmarrëveshjen e tyre, çifuti e pranoi akt gjykimin, por munafiku jo, dhe tha: “Ne duhet të shkoj deri tek Ebu Bekri’’. Ebu Bekri gjykoi njëjtë si Profeti salallahu alejhi ve selem. Munafiku prapë nuk e pranoi gjykimin dhe tha: “Ne duhet të shkojmë tek Omeri.’’ Çifuti iu ankua Omerit në lidhje me atë munafik dhe tha: ’’Kemi shkuar tek Muhamedi dhe ai gjykoi në favorin tim, por ky njeri e hodhi poshtë vendimin e tij, dhe ne pastaj shkuam tek Ebu Bekri edhe ai gjykoi në favorin tim, por ky njeri përsëri e refuzoi aktgjykimin e tij.
Pastaj Umeri e nxori shpatën dhe e goditi atë në qafë, duke thënë: ''Ky është gjykimi im për atë që nuk është i kënaqur me gjykimin e Pejgamberit, alejhi selam.'' Pejgamberi, alejhi selam, e ka lejuar vrasjen e këtyre njerëzve. Njeriu i cili pranon Islamin për së jashtmi, dhe pastaj refuzon për ta pranuar gjykimin e të Dërguarit të Allahut – ai nuk është musliman dhe vrasja e tij është e lejuar.
Pyetja e cila ka të bëjë me ajetin e mësipërme të Kuranit është gjykim shumë me më rëndësi në këtë kohë. Kjo është në pyetje e pushtetit (sundimit) të plotë të Allahut. Kjo është një çështje e bindjes, e cila është e lidhur në mënyrë direkteme fjalën ''La ilahe il All-llah’’, dhe nuk është një çështje personale e jetës private të individit. Gjykimi me atë që e ka shpallur Allahu është dëshmi e veprës, dëshmi e shehadetit''Lā ilāhe illAllāh, Muhammedun Resūlullāh''.
Sejjid Kutubi ka thënë: ''Po ta krahasonim këtë fe me një copë metali, në një fytyrë do të kishte shkruar mbi të: ''La ilahe il Allah (Nuk ka zot tjetër përveç All-llahut)'', dhe në fytyrën tjetër: ''El-hukmu lillah'' - gjykimi i takon vetëm Allahut. Këto janë dy fytyra (anët) e së njëjtës monedhë, kjo nuk ka mundësi të jetë e ndarë apo jo e bashkuar.’’
Kjo çështje e përbën një rrezik ekstrem, sepse kjo fe kuptohet me emrin La ilahe il All-llah d.m.th. me gjykim në përputhje me atë që e ka shpallur Allahu, dhe refuzimi i gjykimit sipas asaj që e shpalli Allahu bënë përzierjenë jetën e personit në zotërat tjerë, dhe me dhunë e rrëmben të drejtën e Allahut të Plotfuqishëm, i cili e rregullon jetën e njerëzimit. Kjo të çon deri tek ajo, ku disa njerëz vetveten e shpallin për zota mbi të tjerët.
Pejgamberi, alejhi selam, këtë ia shpjegoi Adijj ibn Hātimit kur ai shkoi tek ai duke e mbajtur kryqin. Pejgamberi alejhi selam, i tha atij për ta hequr prej vetes simbolin e idhujtarisë pagane. Kështu e ka konsideruar Pejgamberi alejhi selam, kryqin si një idhull(statujë), dhe pastaj ai ia lexoi Adijut ajetin:
“Ata i konsideruan "ahbarët" (priftër jehudi) të tyre, "ruhbanët" (murgjit e krishterë) të tyre dhe Mesihun (Isain) birin e Merjemes, për zota pos All-llahut, ndërsa ata nuk janë urdhëruar për tjetër (nga pejgamberët) pos për adhurimin ndaj All-llahut një, e që nuk ka të adhuruar tjetër pos Tij. I lartë është Ai nga çka i shoqërojnë’’. Tevbe.31
Adiju ka qenë i befasuar me këtë rast, sepse ideja e robërimit dhe adhurimit e cila ishte zhvilluar në mendjen e tij ishte ndryshe nga kjo. Në mendjen e tij adhurimi ka qenë – rukuja, sexhdeja, ngritja e flamurit dhe ofrimi i sakrificës – therjes.Prandaj, i tha të Dërguari të Allahut, alejhi selam: ’’Ne nuk i adhuruam ata’’. Pejgamberi, alejhi selam, i tha: ''Ata a ua lejuan juve atëqë Allahu u ka ndaluar, dhe ju ndaluan atë që Allahu e ka lejuar. Dhe ju i keni ndjekur në këtë, ky është pra adhurimi i juaj.’’
Adhurimi, pra, i përfshin ligjet dhe rregullat, urdhrat dhe miratimin. Kështu pra, në qoftë se këto ligje dhe rregulla janë nga Allahu, atëherë edhe adhurimi edhe robërimi i është drejtuar Allahut. Por, nëse këto janë prej njerëzve, atëherë ky adhurim dhe robërim i është drejtuar njerëzve, pra edhe nëse njerëzit agjërojnë, falen dhe i kryejnë obligimet tjera fetare.
Të gjithë dijetarët islamë pajtohen se, nëse një person elejon të ndaluarën, ai e ka refuzuar islamin. Ligjet e bëra prej njerëzve nuk janë asgjë tjetër përveç atë që e ka ndaluar ai e ka lejuar, dhe ajo që ishte lejuar ai ju ka ndaluar, duke lejuar dhe ndaluar këtë me vendosjen e lirisë së vetvetes.
Thuaj: "Më thuani, atë që All-llahu ju dha si ushqim (të lejuar), e ju nga ai diçka bëtë të ndaluar e diçka të lejuar?" Thuaj: "A ju lejoi All-llahu ju, ose ju i shpifni All-llahut?" (Junus,59)
Pra, a ju lejoi Allahu që njerëzve të ju përshkruani ligje, dhe a nuk është kjo dhulm(dhunë) e qartë? Allahu, i Lartësuari dhe i Madhëruari ajetin e mësipërm e ka plotësuar me fjalët: “E që nuk ka të adhuruar tjetër pos Tij. I lartë është Ai nga çka i shoqërojnë’’. (Tevbe,31)
Marrja e menaxhimit dhe ligjeve prej kujtdo qoftë, përveç Allahut e kundërshton teuhidin, sepse Allahu i Lartëmadhëruar, është i Vetmi Ligjdhënës dhe Ai është Gjykatësi i vërtetë.“e që nuk ka të adhuruar tjetër pos Tij. I lartë është Ai nga çka i shoqërojnë’’. (Tevbe,31)
Allahu është Gjykatës, libri i Tij është autoritet (Sundues) dhe njerëzit nuk kanë detyrë tjetër, kur është fjala për Kuranin dhe Sunetin, përveç për t’i përmbushur kërkesat e tyre dhe t'i binden atij. Pra, të vepruarit me fjalët e njerëzve me vetë dëshirën e Tij dhe duke qenë i dëgjueshëm ndaj tyre është heqja e litarit të islamit prej qafës së tij. Çdo njëri i cili është i lumtur për t’ia kthyer shpinën fjalëve të Allahut, duke i marrë për ligj fjalët e dikujt tjetër, ose t’i premtojë për t’ju bindur fjalëve të çfarëdo njeriu, ai nuk ka vend në islam për mënyrën e jetës së tij. Kjo do të ishte pa ndonjë hezitim apo dyshim, një refuzim dhe mospranim i tij ndaj islamit.
Në qoftë se shikojmëpërreth nesh. Ne do të shohim gjëra të çuditshme dhe të habitshme – mahnitëse, ne lidhje me gjendjen e vendeve që dikur mbizotëronte Islami. Ne do të shohim se shumica dërrmuese e popullsisë së këtyre vendeve është në njërën nga dy situatat: “Njëra prej tyre është njeriu i cili i bindet tagutave, dhe i cili bindjen ndaj ligjeve hyjnore ai e ka lënë anash, duke mos e njohur realitetin e kësaj tragjedie nëpërmjet të së cilës njerëzit mund ta lënë mënyrën e jetesës, që i është caktuar nga All-llahu, dhe e dyta gjithashtu iu binden tagutave, ku ai haptazi i ka shpallur armiqësi kësaj mënyre te jetës së tij, edhe nëse lindja e tij dhe vendi i lindjes së tij dëshmojnë për prejardhjen e islamit të këtyre njerëzve.
Kjo gjë e rrezikshme ka gjetur rrugën e saj deri tek muslimanët derisa ata ishin në gjendjen e shpartalluar, dhe derisa pushteti islam dhe imamët kanë qenë jo prezentë. Kjo ndodhi pasi që çifutët arritën sukses në skenat e tyre politike për të shkaktuar rënien e sulltanit Abdulhamidit, një përpjekje që ka hasur në bashkëpunim me shumë organizata sekrete, të cilat kanë mbajtur flamuj dhe ideale të ndryshme. E drejta jonë këtu të theksojmë është: ”Kushdo që refuzon ta kthej gjykimin e Allahut të Lartësuar, apo ti jap përparësi ligjeve tjera që janë të formuara nga njerëzit mbi ligjet e Allahut, apo ata të cilët ligjeve te Allahut ia bashkëngjisin ligjet të cilat janë të formuara nga njerëzit, dhe çdo njeri qe me vullnetin e tij e zëvendëson ligjin e Allahut me një ligj tjetër – ai ka dalë prej kornizës së kësaj feje, ai e ka hequr islamin prej qafës së tij, dhe është bërë i kënaqur për ta lënë këtë fe si hedhes te saj (i cili e ka refuzuar fenë).
Sejjid Kutubi thotë:''Me të vërtetë, ata që e shpallin mushrikë adhuruesin e idhullit, dhe nuk e shpallin mushrikë atë i cili merr ligjet prej te tjerëve pos Allahut, dhe e dënon të parin dhe jo të dytin... Në të vërtetë, këta nuk e kanë lexuar kuranin, dhe nuk e dine natyrën e kësaj feje ... le ta lexojnë kuranin se si është shpallur nga Allahu, i Lartësuar dhe le t’i marrin fjalët e Allahut me bindje që thotë: “E nëse i dëgjoni ata (iu bindeni atyre), atëherë jeni si ata mushrikë (idhujtarë). (Enam.121)
Pra, gjykimi duhet me qenë në përputhje me atë që e shpalli Allahu, “Gjykatës - është njëri nga emrat dhe cilësitë e Tij. Një njeri i cili zgjedh për të gjykuar nga epshi i tij – ai vetvetes ia ka përshkruar hyjninë, dhe kjo konfirmohet me anë të qeverisjes së tij, derisa edhe nëse ai nuk e thotë këtë me fjalët e tij. E njëjta gjë, ështëbërë nga një klasë e njerëzve, tërë populli, ose një grup, parti, apo organizatë, ose edhe prej individëve. Rezultati është një, dhe kjo është uzurpimi i të së drejtës së All-llahut në përshkrimin e ligjeve për njerëzit; kjo është shirk që e nxjerr bërësin e saj prej kornizës së islamit. E keqja është e keqe, pa marrë parasysh a është kjo arabe apo amerikane, sepse ajo është një ideologji.
Ata që përshkruajnë diçka tjetër, përveç asaj çfarë All-llahu ka përshkruar janë përshkruar si përjashtues (refuzues), pavarësisht nëse ata falen, agjërojnë, dhe i përmbushin të gjitha kushtet e islamit. Prandaj, ligji që e rregullon nderin, gjakun dhe pasurin e identifikon sundimtarin si ai i cili e ka refuzuar fenë. Ai i cili i respekton ligjet e bëra prej njerëzve dhe rregullat e tyre, duke i pranuar ato me gjithë zemër – ai ka bërë shirk, e cila kryerësin e saj e nxjerr prej fesë islame.
Hamudbin 'Uklā' Esh-Shu'ajbī
Përktheu: Ebu Muhamed
