Tekfiri i të gjithë pjesëmarrësve në zgjedhje pa asnjë tefsil [sqarim të plotë]
El-Arbiah 28 Shaban 1432 / 18 07 2011
Në gabimet e përhapura në tekfir bie, edhe tekfiri i të gjithë pjesëmarrësve në zgjedhjet parlamentare – disa tekfirojnë edhe kur është fjala për zgjedhjet komunale - pa asnjë tefsil, pa marrë parasysh qëllimin apo gabimin pa ngritjen e argumentit. Një numër i madh i të rinjve e aplikon dispozitën e kufrit për pjesëmarrësit e zgjedhjeve parlamentare dhe komunale, pa marrë parasysh Xhehlin-injorancën-që shkakton mungesën e synimeve që duhet të merren parasysh gjatë tekfirit.
Sa i përket zgjedhjeve komunale kufri në të nuk është i dukshëm e as nuk është i qartë për shumicën e njerëzve, dhe lëshimin dhe rinovimin e lejeve, në disa vende, për hapjen e një vendi ku përdorët alkooli, ajo nuk është e njohur për shumicën e njerëzve të cilët marrin pjesë në zgjedhje, as nuk i përmbahet një numër i madh i kandidatëve të cilët i atribuohet islamit- siç është e njohur për ata që janë në rrjedhën e ngjarjeve, për të mos dhënë ose rinovuar lejën për vende të tilla, që i mashtron njerëzit dhe bëhet sebeb që për ta të votojnë.
Prandaj, barazimi i pjesëmarrësve në këtë lloj të zgjedhjes me pjesëmarrësit në zgjedhjet parlamentare paraqet zullum dhe padrejtësi.
Sa i përket zgjedhjeve parlamentare, kush shikon drejtë në pjesëmarrësit e këtyre zgjedhjeve do të sheh se një procedurë e tillë paraqet një vepër ku në të cilën qëllimi u është turbulluar tek një numër i madh i njerëzve të thjeshtë, të cilët nga këto parlamente dinë vetëm atë që ju vije nga dobitë e kësaj bote nëpërmjet deputetëve parlamentare. Për këtë arsye sheh se si një numër i madh i njerëzve të thjeshtë ku ndaj parlamentit sillen si ndaj ndonjë kuvendi për shërbime. Shpesh ne kemi parë njerëz të tillë që do ti mbajnë, apo do të vijnë në karrige me rrota, gra dhe burra të moshuar dhe njerëz tjerë të ngjashëm, të sëmurë, të cilët nuk janë në rrjedhën e ngjarjeve.
Po i sjellin këta që të votojnë për përfaqësuesit e fiseve të tyre ose zonave që do të duhet kontribuar në riparimin dhe ndërtimin e fshatrave të tyre, të heqin apo të pakësojnë zullumin që ju bëhet, ose për t’i liruar disa të burgosur nga familjet e tyre dhe kështu diçka, që është e njohur për çdo person për ndodhitë në vazhdim.
Midis tyre, ka nga ata që shohin reklama të shkëlqyera duke shkruar me shkronja të mëdha "Islami është zgjidhjajonë" dhe fraza të ngjashme ku mushrikët e ligjëvënësve i mashtrojnë njerëzit e zakonshëm nga muslimanët, dhe votojnë për ata për dashurinë e Islamit dhe Sheriatit, dhe nuk dinë e as që e kanë në shënjestër rrugën e mushrikëve të cilët e ndjekin këta delegatë për të realizuar diçka nga sheriati [ligji islam], siç ata pretendojnë. E gjithë kjo duhet të merret në konsideratë kur është fjala për njerëzit që nuk marrin pjesë në legjislacion, ose që nuk betohen për ta respektuar ligjin e jobesimtarëve dhe të paditet para tyre, e as që bënë ndonjë punë tjetër e cila e nxjerrë atë nga feja e që këtë punë e bëjnë deputetët. Është e njohur se njerëzit të cilët votojnë nuk bëjnë asgjë nga këto gjera, por votojnë për personin që e zgjedhin (deputeti - i cili më pas i bën veprat e lartpërmendura që e nxjerrin atë nga feja,).
Nëse qëllimi i njeriut është që me votën e tij ta zgjedhu personin i cili do të jetë përfaqësuesi i tij dhe në vend të tij ai i bënë këto mukeffirate të qarta, atëherë dispozita e këtij personi është sikur dispozita e personit i cili e ka bërë atë përfaqësues të tij. Dispozita indirekte e bashkëpunëtorit është sikur dispozita direkte e pjesëmarrësve të drejtpërdrejtë, ashtu qe derisa personi në fjalë bënë punë të tilla me një qëllim të tillë atëherë dispozita e tyre është e njëjtë.Nëse gjendja është e errët dhe e trubulluar në lidhje me gjërat që nuk janë të njohura as nuk është e qartë për të gjithë – e kemi për qëllim thelbin e veprës të deputetëve në parlament dhe çfarë ata bëjnë nga mukeffiratet dhe bëhet fjalë për personin për të cilin këto gjëra (gjera te kufrit) janë të panjohura dhe nuk i di ato, por, përkundrazi e voton zëvendësin e tij me qëllim që atij dhe fisit të tij, në qytet apo fshat, t’ia bëjë disa shërbime, atëherë një person i tillënuk e ka pas për qëllim për ta vendos përfaqësuesin i cili do të bëjë mukeffirate. Një person i tillë ka gabuar, dhe nuk e ka pasur për qëllim veprën e kufrit të atij ligjëvënsi atëhere kur ka votuar për ate.
Për këtë arsye, nuk është e lejuar që të nxitojmë në tekfir në këta njerëz përveq pasi t’ia ngritim argumentin duke i njoftuar me bazën e deputetit, ligjëvënësit dhe atë që ata e bëjnë nga mukeffiratet te cilat e prishin islamin dhe Tevhidin e Zotit të të gjithë boteve. E pra, nëse ai pas kësaj këmbëngul në votime ai bënë kufr.
Për këtë arsye, sa i përket votuesve duhet të bëhet një dallim midis atyre që synojnë zgjedhjen e ligjvënësit dhe atyre të cilët nuk e synojnë atë, por synojnë diçka tjetër nga ligjvënësi. Të tjerët nuk tekfirohen, përveç pas ngritjes së argumentit, sepse, duke shikuar nga ana e jashtme bënë kufr në sytë e atij që nuk e dinë qëllimin e tij, megjithatë rrëmuja dhe paqartësia, dhe fakti se demokracia dhe parlamenti është një gjë e re, joarabe, emra te cilët në esencë nuk ju është e qartë një numri të madh të njerëzve, kjo i bënë se disa njerëz të caktuar e bëjnë punën, por thelbin e vërtetë nuk e njohin. Ndërsa ulemaja kanë qëndrimin se ai person nuk dënohet deri sa nuk njoftohet me kuptimin e këtyre fjalëve, dhe derisa nuk i ngritët argumenti mbi të.
Kështu Izz ibn Abdus-Salam, rahimahullah teala, në librin e tij "Kavaidul fi ahkam mesalihil Enam" 2 / 102, kapitulli "Njeriu që thotë fjalë për të cilat nuk e di kuptimin e tyre nuk do të ndëshkohet mbi atë bazë," thotë: "Nëse një i huaj (d.m.th. jo-arab) flet fjalë të kufrit, ose imanit apo Divorcit (shkurorëzimit) ose i'taka (çlirimin e robit), apo për shitjen ose blerjen, apo sulhin (armëpushimin), asgjë nga kjo nuk do të jetë e vlefshme, sepse ai nuk ka pasur për qëllim atë që vijon nga këto fjalë. Njësoj është rasti me arabët që i thonë këto fjalë në një gjuhë jo-arabe dhe nuk e di kuptimin e tyre, sepse nuk e ka synuar kuptimin e tyre...Dhe edhe në qoftë se një arab i flet një nga këto fjalë duke e ditur kuptimin e tyre, atëherë kjo zbatohet mbi të (d.m.th., është përgjegjës për fjalët e tij)..." mbaroi citati.
Unë them: Kjo në kohën tonë është si një njeri që nuk e di thelbin e demokracisë dhe e lavdëron atë duke menduar se kjo do të thotë atë që i kundërvihet, të drejtave, uzurpimit, grabitjes dhe të lirisë dhe të ngjashme si kjo, ashtu si mendojnë një numër i madh i njerëzve të thjeshtë. Ky pra, nuk tekfirohet derisa nuk e di se demokracia në thelb do të thotë ligjvënie e njerëzve apo gjykimi i shumicës dhe jo gjykimi i Allahut. Personi i përmendur nuk e di dhe nuk është i vetëdijshëm për esencën e pabesimtarëve për konceptin e demokracisë...
Fjalim i ngjashëm i Izzë ibn Abdus-Salamit është edhe fjalimi i Ibnul-Kajjimit në "el I'lamu muveki'in"
Shejhul-Islam Ibn Tejmije ka thënë: "Kur një musliman e ka për qëllim kuptimin e vërtetë i cili është i lidhur për të drejtat e Allahut ose për të drejtat e të Dërguarit të tij salAllahu alejhi ue selem, por ai nuk e di kuptimin që tregon për terminin e caktuar, dhe e përdorë terminin që mendon për të treguar kuptimin e saktë që e ka për qëllim por në realitet nuk e tregon atë, ai me këtë nuk bëhet jobesimtar’’. "Allahu thotë: "O ju besimtarë mos thoni Raina...',me këto fjalë çifutët e kanë pas për qëllim fyerjen e Pejgamberit salAllahu alejhi ue selem, e që nuk ishte rasti i njëjtë me muslimanët, të cilët nuk e kanë pasur për qëllim me këto fjalë fyese që ta ofendojnë Profetin salAllahu alejhi ue selem. Pra,All-llahu i ndaloi ata që ti përdorin këto fjalë [raina] dhe për shkak të kësaj nuk i ka tekfiruar. Mbaroi citati i Shejhul-islamit. "Er-reddu ala El-Bekri" 341-342.
Ne do të përmendim më vonë, edhe fjalimin e Sheikhul-Islam, "Es-Sarimul meslul", ku ai bën një dallim midis atyre që folën mbi Aishen, radijellahu anhuma, në rastin e shpifjes (hadisetul IFK), duke synuar me këtë ofendimin e Pejgamberit salAllahu alejhi ue selem, sulmin ndaj tij dhe privimin e nderit të tij, ata që nuk i kanë pasur për qëllim gjërat e lartpërmendura, si Hassani, Mistaha dhe Hamni. Sheikhul-Islam thotë: "Ata nuk synuan fyerjen e Profetit duke e sulmuar Aishën radijellahu anha, dhe as nuk thanë diçka që do të tregoj për atë gjë. Mbaroi citati.
Sheikhul-Islami me këto fjalë, gjithashtu, tregon se qëllimet kryesore dhe synimet nganjëherë mund të dihen në bazë të asaj që fjalët e njeriut e sugjerojnë atë.
Përmbledhje e kësaj do të ishte: Shkaqet e tekfirit në këtë botë kthehen në fjalët apo veprat të cilat janë kufr, por në një situatë të paqartë, kuptimi i përmbysur, ekzistenca e mundësive të shumta, duke supozuar se bëhet fjalë për paditurin e esencës së fjalëve të caktuara ose veprave, duhet sqaruar qëllimi i personit, dhe me atë veprim të tij apo të fjalëve të tij që e ka pas për qëllim sebebin e kufrit apo jo. Për këtë është bërë fjalë, kur kemi biseduar për tekfirin në bazë të fjalëve të paqarta ose të veprimeve, dhe shqyrtimit të detyrueshëm të qëllimit të njeriut me anë të njohjes të traditës së tij dhe pikëpamjet e fakteve indirekte. Në bazë të asaj që ka paraprirë keni kuptuar se kur dhe në cilat raste ne e kushtëzojmë që njeriu e ka për qëllim sebebin e kufrit, me këtë nuk po e kushtëzojmë ne atë çka e kushtëzojnë atë murxhit dhe xhehmit, dhe kjo është bindje e tyre për veprën që e kanë lejuar, madje edhe kur është fjala për veprën e kufrit [mosbesimit]! Ose siç thonë ata njeriu nuk bëhet pabesimtarë përveç se kur e ka për qëllim me u bë pabesimtarë, që ai vetë dëshiron të dal nga feja, e kështu fjalë të këtij lloji, ku shumë pak njerëz ka që e kanë për qëllim atë.
Shejhul Islam thotë: ...Dhe, në përgjithësi, kush bënë ndonjë punë të kufrit apo thotë fjalë të kufrit- ai me këtë ka mohuar, edhe nëse nuk dëshiron me qenë mosbesimtar, sepse askush nuk dëshiron të bëhet kafir, përveç atij që Allahu dëshiron. ("Es-Sarimul meslul", 177-178)
Jo, por ne po e kushtëzojmë atë që ai person e ka për qëllim për ta kryer veprën e kufrit, apo sebebin e kufrit, dhe ne nuk e marrim parasysh pastaj se a dëshiron ai njeri me dal nga feja apo jo. Ligjvënia dhe rregullat e islamit, dhe prej tyre është edhe tekfiri, janë të lidhura ngushtë me sebebin e tyre dhe nuk ja dha mundësin mukelefit të bëjë dallim midis tyre. Prandaj, kur të gjendet sebebi, realizohet kushti dhe hiqen pengesat, edhe zbret vendimi. Pra, ajo çfarë është kushtëzuar në situata të tilla është që njeriu e ka për qëllim veprën e kufrit e jo vetë kufrin. Këtu vëmë re se ne nuk i justifikojmë me injorancë ata votues që votojnë dhe e kanë për qëllim dhe e zgjedhin vetë aktin e kufrit (legjislacionin në bazë të kodit ligjor, ose betimin për ta respektuar kodin ligjor), dhe kufrijate të ngjashme të qarta. Këtu nuk ka vend për arsyetimin me padituri sepse kjo përbën shirk të qartë dhe të dukshëm, e cila e prish bazën e teuhidit, me të cilën u dërguan të gjithë Pejgamberët. Ai i cili nuk e dinë këtë [bazën e tevhidit] është injorant me xhehlin e kokës së kthyer prej mësimeve më të rëndësishme të fesë islame i cili nuk guxon të mos i di, krahas kësaj mësimi i këtyre gjërave është një gjë e lehtësuar. Dhe sidomos nuk ka justifikim kur është fjala për legjislacionin e përgjithshëm që nuk ka përjashtuar asgjë nga gjërat e fesë dhe kësaj bote, kështu sot siç veprojnë Tagutat të cilët këto ligje i kanë bërë të drejtat e tyre ose të drejtën e parlamentarëve.
Ulemaja përmendë në mënyrë të qartë se kushdo që pretendon që ka të drejtë në tahlil, tahrim dhe teshri - në ligjvënie, në fakt, pretendon që ka të drejtë në rububijje - si krijues, dhe ai i cili ju bindet dijetarëve dhe udhëheqësve në tahrim në atë që Allahu e ka lejuar, ose tahlil në atë që Allahu e ka ndaluar, ose në teshri për atë që All-llahu nuk ka shpallur ndonjë dëshmi, ata kanë marrë për zota të tyre tjetër kë përveç All-llahut. Kjo sepse bindja në teshri-ligjvënie është ibadet dhe nga shkaku se kjo është shirk në gjykim ndaj Allahut sikur shirku që është në adhurimin ndaj Tij të Plotfuqishmit.
Dijetarët si argument kanë përmendur shumë ajete, siç janë fjalët e të Lartësuarit: Dhe mos hani nga ajo që (para therjes së saj) që nuk është përmendur emri i All-llahut, vërtetë ajo (ngrënia) është mëkat. Shejtanët i nxisin miqtë e vet që t'ju polemizojnë juve, e nëse i dëgjoni ata, atëherë jeni si ata (mushrikë). Enam, 121
Ebu Davudi, Ibn Maxhe, Hakimi dhe Ibn-Xheriri në Tefsirin e tij, e cek transmetimin e Hadithit nga Abdullah ibn Abbasi, radijAll-llahu anhu, se mushrikët diskutuan me muslimanët rreth cofëtinës, kështu që mushrikët thanë: "Atë që All-llahu e mbyt, ju nuk e hani, dhe atë që ju e therni e hani? " Kështu që Allahu shpalli ajetet e përmendura. Ky është gjykimi i Allahut, dhe dispozita e Tij, dhe çdo kush që i bindet kafirave në atë që Allahu e ka ndaluar a kurse ata e kanë lejuar, ose në atë që Allahu e ka lejuar a kurse ata e kanë ndaluar, ose përshkrimin e ligjeve në atë që Allahu nuk e ka lejuar ai është mushrik.
Ngjashme me këto janë fjalët e të Lartësuarit: "Ata i kanë marrë priftërinjtë e tyre dhe murgjit e tyre për zotëra pos Allahut." Tirmidhiu dhe të tjerët e transmetojnë hadithin nga Adij ibn hatemi duke thënë: "O i Dërguari i Allahut, ne nuk i kemi adhuruar ata. ‘’ Ai tha: Sigurisht ju i keni adhuruar ata, a nuk jua lejonin atë që juve ju ndaloi Allahu, dhe ju keni besuar se kjo është e lejuar, dhe a ju ndaluan atë që ju ishte e lejuar dhe ju këto i keni besuar si të ndaluara? Unë i thashë po gjithsesi. Ai shtoi duke thënë: ’’Ky pra, ishte adhurimi i juaj që ua keni bërë atyre.’’ Shejhul-Islam e vlerësoi gjithashtu këtë hadith të mirë "Mexhmu'atul fetva" 7 / 47.
Nga ky hadith shihet qartë se ata nuk e kanë ditur që bindja në tahlil dhe tahrim është adhurim, por përveç kësaj ata nuk ishin të justifikuar me injorancë. Ibn Xheriri tregon se Hudhejfja radiAllahu anhu, ka thënë: Ata nuk kanë agjëruar për ta, as nuk janë përkulur para tyre, por e tëra ajo çka vepruan priftërinjtë dhe murgjit e tyre ishte që ju lejuan diçka atyre edhe ata këtë e lejuan, edhe ju ndaluan diçka atyre edhe ata këtë e ndaluan. Kështu që në këtë mënyrë ata i morën për zotëra pos Allahut.
"Ndoshta dikush do të thotë se për të kundërshtuar ligjin e sheriatit islam në kapitullin e hadit dhe dënimit nuk mund në mënyrë të qartë dhe në mënyrë të plotë të krahasohet me tahlilin dhe tahrimin në këto çështje të lartpërmendura, kurse legjislacioni i kafirave në këtë kohë përfshin haddet dhe dënimet, dhe në përgjithësi nuk ka tahlil dhe tahrim dhe kështu që ky ajet nuk mund të shërbej si argument për ndjekësit e ligjvënies që nuk mund të justifikohen, sepse ajeti flet për bindjen ndaj tahlilit, në gjërat të cilat në Islam janë të nevojshme të dihen dhe që janë të ndalura, siç janë: Ngordhësirat, alkooli, zinaja, kamata, ...
Dhe prandaj duhet të marrim parasysh injorancën e njerëzve në lidhje me llojin e legjislacionit në të cilën i ndoqën të tjerët, dhe të mos të tekfirohen por vetëm pasi që të ngritët argumenti. Kjo kundërvënie nuk mund të merret parasysh për shkak që është ligjvënie e qeverisë, pa asnjë kufizim, të dhënat e anëtarëve të parlamenteve dhe tagutve të tyre, siç është përmendur qartë në kodet e tyre. Kështu që nën ligjvënien e pushtetit bie tahlili, tahrimi dhe tjera gjëra, dhe vetëm pranimi i kësaj qeverie dhe shtrirjen e saj për të drejtën e deputetëveështë e mjaftueshme për ta tekfiruar atë dhe ata që e fuqizojnë atë që e bënë, pa bërë asgjë hallall apo haram, pa marrë parasysh se a sjellë rregulla dhe legjislacione në të drejtën penale dhe haddin apo jo, dhe pavarësisht se a është betuar për ta respektuar ligjin e kafirit apo jo.
Në përgjithësi, ligjvënia paraqet mënyrën më të qartë të uluhijetit e cila duhet kushtuar vetëm për Allahun. Ata që ia atribuojnë këtë të drejtë vetes apo ndokujt tjetër përveç All-llahut ai pos Allahut ka marr për veti një zot tjetër, zot dhe gjykatës, dhe ai zgjodhi një feje tjetër përveç fesë islame. Pastaj, kush mund të argumentojë se ligjvënia në bazë të cilës ligjvënësit e Ehlul kitabëve dhe ata që i pasuan janë bërë pabesimtarë, vetëm në tahlil dhe tahrim???
Gjithashtu, është vërtetuar se shumica e ligjvënieve të tyre ka qenë në hadde, në ligjet penale dhe në të drejtat e caktuara, të tilla si dije (shpagimi), siç qëndron në një nga rivajetet e shpalljes të Fjalës së të Lartësuarit: "Dhe ata të cilët nuk gjykojnë me atë që e ka shpallur Allahu këta janë pabesimtarët e vërtetë". Prej Abdullah ibn Abasit transmetohet se ajeti është shpallur me rastin e dy grupeve hebreje: Beni nadir dhe Beni kurejdha. Fisi Benu Nedir ishte i respektueshëm dhe për të vrarët e tyre është paguar me para të plota për gjakun e tyre, ndërsa anëtarët e fisit të Benu Kurejdha u poshtëruan dhe për të vrarët e tyre për gjak është paguar gjysma e gjakut. Pastaj, ata shkuan tek Profeti salAllahu alejhi we sellem, për tu gjykuar para tij, dhe ai gjykoi se gjaku është i barabartë. Këtë e transmeton Imam Ahmedi dhe Ibn Xheriri në tefsirin e tij. Më parë kemi përmendur rastin e dytë të shpalljes së këtij ajeti, kur kemi përmendur hadithin e Bera'a Ibn Adhibit, të cilin e transmeton Muslimi, për gurëzimin e hebrenjve që kanë bërë zina.
Nga hadithi po shihet për këto krime [prapësi] për të cilat këto ajete u shpallën, ndjekja e tyre e paraardhësve të tyre në ndryshimin e dispozitës për dënim të zinasë që janë të përshkruara nga të parët e tyre. Në hadith nuk përmendet se ata e kanë lejuar ose e bënë hallall zinanë, sikur kjo do të ishte ashtu për bërjen e zinasë nuk do të kishin përcaktuar asnjë dënim, sepse për hallall ose për gjënë e lejuar askush nuk dënohet. Pastaj në anën tjetër për hadet e sheriatit islam është folur shumë edhe kafirat edhe felëshuesit në masë të madhe po kritikojnë, kështu që në kohën tonë është aq e njohur pothuajse asnjë person nga jobesimtarët nuk ka e që nuk e di, e lëre më ata që po i atribuohen Islamit. Gjithkush tani e di se Tagutat e kanë shfuqizuar haddin dhe e kanë zëvendësuar atë me ligje laike që janë marrë nga vendet e mosbesimtarëve. Dhe dihet, gjithashtu, se përcaktimi i këtyre "Import" dënimeve në vend të haddeve, intensiteti i këtyre gjobave, ose zëvendësimi i tyre i takon ligjvënësve të qeverisë, të cilët janë anëtarët e Parlamentit edhe Tagutave të tyre...
Gjithashtu, e lejojnë alkoolin. Ka vende të posaçme ku shitja dhe pirja e alkoolit lejohet. Vizitorët dhe pronarët e vendeve të tilla mbrohen nga ligji dhe robërit e Tij. Dhe e njëjta gjë është me rastin e prostitucionittë cilin e mbron ligji.Dhe mbi të gjitha këto ky riddet është në forma dhe aspekte të ndryshme.
Ligji u lejon dhe e mbron atë nën pretekstin e lirisë së besimit. Në Kodet e tyre prej pikës së parë dhe të fundit nuk kanë përmendur në ndalimin e riddës [dezertimit], kufrit dhe ndëshkimin e atyre që e bëjnë këtë. Riddeja tek ata nuk është krim [keqbërje] për të cilën personi dënohet, por vullnet i lirë, të cilin e strehondhe e mbron këtë ligj të kafirave. Të flasësh për këto çështje është një temë e gjatë, ndërsa ne kemi folur për këtë në mënyrë detale në vende tjera. Përmbledhje e kësaj do të ishte se ne nuk i justifikojmë ata që synojnë përzgjedhjen e ligjvënësve, ose ata që ndjekin dhe pajtohen me ligjet e tyre të pafe, nëse do të ishte ashtu do të justifikojmë hebrenjtë dhe të krishterët për shkak të adhurimit të tyre të priftërinjve dhe murgjve të tyre. Në Sheriat nuk ka ndarje në mes të gjërave që janë të ngjashme me njëra-tjetrën. Atë që ne e justifikojmë nga njerëzit e zakonshëm prej muslimanëve në këto çështje është mungesa e qëllimit (për kryerjen e akteve të mosbesimit), dhe kjo është një gabim që qëndron në të kundërtën e veprës të qëllimshme. Dhe kjo vlen për ata që nuk votojnë që parlamentarët dhe (deputetët) të jenë ligjvënës, apo të betohen para Tagutit ose për tu gjykuar para kanuneve të kafirave, dhe as në tërësi për të vepruar ndonjë vepër të kufrit të cilën parlamentarët e veprojnë atë...
Përveç kësaj, votuesi nuk është i vetëdijshëm për gjërat e lartpërmendura, por voton për kandidatët për të vendosur sheriatin [ligjin islam], ashtu siç pretendojnë ata në fushatat e tyre zgjedhore për tu argumentuar se ata po i atribuohen islamit, pa dijeninë e makinerive të tyre të kafirave për zbatimin e të cilave ata ëndërrojnë. Ose më së paku votojnë për kandidatin që i ka bërë atij disa shërbime duke mos e ditur thelbin e punës së tij. Këta janë ata të cilët nuk tekfirohen por vetëm pas njoftimit, sqarimit dhe ngritjes se argumenteve, sidomos kur gjendja është e errët, xhehli tek shumica e njerëzve të thjeshtë po zgjerohet, dhe kur ata që i përshkruhen fesë po i mashtrojnë njerëzit.
Shejhul-Islam IbnTejmije-ka thënë: Ndoshta në vende të caktuara dhe në kohë të caktuar rritet numri i ndjekësve të këtyre pasioneve dhe kështu që fjala e tyre bëhet tek xhahilat drejtpërdrejtë si fjalët e dijetarëve të Ehli-Sunetit, dhe kështu që gjendja e tyre për ta errësohet dhe kështu që patjetër dikush duhet që t’ju tregoj dhe t’ju sqarojë argumentet e Allahut. "Mexhmu'atul Fatawa" 3/152...
Prandaj, sjellja e gjykimit me kufr e të gjithë votuesve në zgjedhjet parlamentare, pa asnjë tefsil, është një gabim i dukshëm në tekfir ku në të cilën duhet të jemi të kujdesshëm, sidomos kur është fjala në mosnjohjen e thelbit të këtyre parlamenteve dhe parlamentarëve, gjendjen e tyre të paqartë dhe të paqëllimtë. Mirëpo, pavarësisht nga çdo gjë që thamë ne nuk dyshojmë, që në bazë të të kuptuarit tonë të këtyre parlamenteve të mushrikëve dhe atë çfarë të deleguarit bëjnë në të prej ligjvënieve dhe gjërave tjera, themi se marrja pjesë në votime dhe në zgjedhjet parlamentare është kufr i dukshëm. Ky është një gjykim i përgjithshëm në vepër ku në të cilën paralajmërojmë për këto parlamente. Kjo është një kërcënim dhe frikësim ashtu që njerëzit të shmangen nga këto gjëra. Por kur është fjala për lëshimin e dispozitës për individë ne nuk i tekfirojm të gjithë votuesit por bëjmë tefsil mbi bazën e përzgjedhjes dhe qëllimeve të çdo njërit prej tyre.
Kush voton dhe e zgjedh përfaqësuesin për shkak të ligjvënies edhe kështu diçka të ngjashme mu si kjo ai është pabesimtarë, sepse po e bënë sebebin e kufrit. Ky është pabesimtarë edhe nëse nuk e ka për qëllim me këtë vepër të del nga feja dhe të bëhet pabesimtarë. Dhe nëse nuk e dinë thelbin e punës së parlamentit dhe punën e deputetëve, kundër tij duhet të ngritët argumenti dhe duhet të njoftohet me esencën e veprës të atyre të cilët ai po dëshiron të i zgjedh. E nëse vazhdon në këtë atëherë ai është qafir dhe se para ngritjes së argumentit dhe të sqarimit nuk bënë ta tekfirosh.
Shejhul Islam ka thënë: Nuk i është e lejuar askujt për ta tekfiruar muslimanin, madje edhe nëse gabon, derisa nuk i sqarohet edhe nuk mësohet. Personi i të cilit Islami është i qartë dhe me bindje të fortë është i vërtetuar, nuk e humb atë mbi bazën e dyshimit, por e humb atë vetëm pasi që t’i ngritët argumenti dhe në eliminimin e paqartësive. Mexhmu'atul-Fatawa, 12/250
Nga libri: Thelathenije ''Kujdes për ekzagjerimin në tekfir''
Autor: Shejh Muhammed Asim el-Makdisi Përktheu: Ahmed Ebu Muhamed
written by ebu oumer, July 18, 2012
written by Muslim, July 18, 2012
Vella Oumer deshta vetem nje nderhyrje te shkurt ketu se shejhu kur ka dhene kete fetva nuk e ka pas perqellim as europen e as ballkanin po boten arabe keshtuqe fetvat nderrojn prej nje vendi nje vendn per kete shkak duhet pyetur per tek ne lidhje me kete ceshtje e jo te mirret fetvaja qe eshte dhene per tokat arabe te zbatohet tek ne dhe e dyta problemi kryesor eshte tek TELBISI qe eshte bere nga "hoxhallaraet" te cilet e kane lejuar votimet e jo tek ceshtja thelbesore keto eshte dilema dhe problematika me e madhe tek dhe ne gjith boten ku ka musliman kaq kisha ve selamu alejkum
written by shaban, July 18, 2012
written by i dojme muslimanet i urejme kufaret, July 19, 2012
written by SEVDAIL , July 19, 2012
written by SEVDAIL , July 19, 2012
written by Albani, July 24, 2012
Mue hiq spom duket qekjo mir, pak mos me i pelqye ni sen , meniehr ben grup ne veti,..Allahu ju udhezoft juve dhe neve.
Se sjam ka shoh mire.
